De ogen stralen en de gezichten glimmen wanneer ze over hun tijd in Brazilië vertellen: ARCADEON-medewerkers Viola Lomberg en Lukas Franzen waren van 30 juli tot 23 augustus 2016 als vrijwilligers in het Duitse Huis live bij de Olympische Spelen in Rio de Janeiro.
Beiden volgen momenteel hun opleiding tot hotelmedewerker en werden door ARCADEON-directeur Jörg Bachmann speciaal voor Olympia extra vrijgesteld. In het Duitse Huis maakten ze deel uit van een team van 43 vrijwilligers, vrijwel allemaal studenten. “Wij waren de enigen in het team met een gastronomische achtergrond”, vertellen ze – en zo werden de twee stagiairs tijdelijk supervisors, die toezicht hielden op de Braziliaanse servicemedewerkers, hostess-taken verrichtten en op de orde letten.
De werksfeer was ontspannen, de communicatie in het begin een uitdaging. Er werd gepraat “met handen en voeten”, en de eerste zin die in het Portugees werd geleerd luidde “Spreekt u Engels?” Het antwoord daarop was weliswaar meestal “no” – maar met behulp van smartphone en online vertaler lukte het toch altijd wel op de een of andere manier. Lachend vertellen de jongeren over hun eerste bezoek aan de telefoonwinkel om SIM-kaarten voor Brazilië te halen. Zes Braziliaanse medewerkers, niemand sprak Duits of Engels, maar iedereen was volledig ontspannen en behulpzaam. “Die hadden echt de rust zelve.” En met de SIM-kaarten is uiteindelijk ook alles gelukt.
En hoe waren ze verder, de Brazilianen? “Heel vriendelijk!” Er volgt een groot compliment aan de Braziliaanse gastheren, verhalen over de ontspannen sfeer op het werk, gecombineerd met enthousiaste verhalen over de geweldige atmosfeer in Rio en in het Duitse Huis. Bijzonder indrukwekkend vonden de twee jongeren hoe ongecompliceerd de atleten waren, hoe ze op hen afkwamen, hen bedankten voor hun werk en hen gewoon als onderdeel van de Olympische familie opnamen. Iedereen hoorde erbij.
Slechts één keer ging het Duitse Huis “op halfstok”: na de tragische dood door een ongeval van kanotrainer Stefan Henze. Geen muziek, geen dans, geen alcohol – maar wel veel teamgeest en saamhorigheid.
Gevraagd naar hun mooiste ervaringen, moeten Lomberg en Franzen even nadenken. De hele tijd was gewoon zo geweldig. Iets heel bijzonders was voor hen het optreden van pianist Lang Lang, die spontaan een avond in het Duitse Huis speelde. Indrukwekkend was de atmosfeer in de Olympische stadions, die beiden meerdere keren bezochten: bij het hockey, bij het handbal en bij de halve finale tafeltennis. Mooi was ook het strand van Ipanema met zijn grote golven. Maar het beste was het uitstapje naar de Suikerbroodberg, inclusief droomzonsondergang en caipirinha bij het middenstation: “Van daarboven zie je pas hoe enorm groot de stad is!” En hoe geweldig Rio de Janeiro er ’s nachts uitziet.
En dan vertellen de twee nog over een klein persoonlijk avontuur: ze waren ondergebracht in een particuliere accommodatie in Barra di Tijuca, vlak om de hoek van het strand. Op 21 augustus vond ’s avonds de Staff Party plaats, de afscheidsavond in het Duitse Huis. Die nacht was er een storm – en daarna was er “thuis” geen stroom en geen water meer, bij temperaturen tot 32°C. Uiterlijk toen werd het hen duidelijk hoe zeer de levensmentaliteit van de Duitsers en de Brazilianen toch verschilt. De verhuurder zag de zaak heel relaxed en zei
dat het wel weer goed zou komen. Waarschijnlijk was dat ook het geval, maar de twee vrijwilligers hebben het tot hun vertrek op 23 augustus niet meer meegemaakt. Gelukkig was er de mogelijkheid om op de luchthaven van São Paulo nog even te douchen – anders was de 23 uur durende terugvlucht wel erg onaangenaam geworden.
Zouden ze het opnieuw doen? “Absoluut!” Bij Tokio 2020 willen beiden weer als vrijwilligers in het Duitse Huis meedoen. En: “Ik zou ook over Korea 2018 met me laten praten”, zegt Viola Lomberg.
